Od ponad 70 lat łączymy tradycję z nowoczesnością, kształtując przyszłość rzemiosła w regionie.
Losy rzemiosła polskiego są burzliwe i pełne historycznej zawiłości.Od zarania
polskiej państwowości żywo uczestniczy w jej rozwoju.
Patronem rzemiosła polskiego został ogłoszony Jan Kiliński -rzemieślnik i patriota ,po tym jak 17.IV.1794 porwał lud Warszawy do powstania przeciw Moskalom.
Rzemiosło w Oświęcimiu narodziło się wraz z powstaniem miasta – czyli w roku 1272.
W nauce historycznej przyjął się pogląd ,że miasta wraz z aktami lokacji otrzymywały prawo do tworzenia cechów.
W styczniu 1558 roku w Wilnie Zygmunt August zatwierdził statut cechu krawców z Oświęcimia i przyległych miejscowości Zatora ,Kęt i Wadowic.
W 1559 roku -został zatwierdzony statut sukienników ,na mocy którego kupcy mieli prawo zakupu i sprzedaży na jarmarkach.
W 1571 roku powstała w Oświęcimiu branża kuśnierzy
w 1581 dokonano pierwszego spisu rzemiosła
w 1640 -w Oświęcimiu i przyległych miejscowościach powstały cechy branżowe: szewców ,kowali ,ślusarzy ,szklarzy powrożników i kołodziejów.
W XVIII wieku król Stanisław August Poniatowski podpisał zezwolenie na dołączenie do Cechu Kowali innych zawodów jak:bednarzy,tokarzy rymarzy.
W roku 1884 najprężniej działał cech kowali.
W okresie II wojny światowej działalność Cechu została zawieszona.
Większość dokumentów została zniszczona,
dlatego też istnieje bardzo duża luka w historii oświęcimskiego
Cechu.
Dopiero po wyzwoleniu Oświęcimia rzemieślnicy wszystkich branż zaczęli
się przygotowywać do wznowienia działalności istniejących przed wojną
i zrzeszać w cechu rzemiosł różnych .